HERA

Waclaw Zimpel - clarinet, bass clarinet, tarogato
Paweł Postaremczak - tenor sax, soprano sax
Ksawery Wójciński - double bass
Paweł Szpura - drums

label: MULTIKULTI

Press:
freejazz-stef.blogspot.com; 2010-12, * * * * * ALBUMS OF THE MONTH 12/2010
Whether with 'The Light', with 'Afekty', or earlier this year with 'The Passion', Polish clarinetist Wacław Zimpel has been refining his musical vision, one that is built around composed /mprovised and structured music, full of drama and story-telling, yet always looking at new ways to increase the expressivity of the sound and the interplay, as means to go deeper and deeper into the heart of music.

On 'Hera', we find Zimpel back in the company of Paweł Posteremczak on soprano and tenor saxophones, Ksawery Wójciński on double bass, and Paweł Szpura on drums.

On 'The Passion', the life of Jesus was the inspiration for the music, now the band goes somewhat earlier in mythology with the Greek goddess Hera, sister and wife of Zeus, goddess of marriage and birth, virgin and mother, jealous and cruelly vindictive, she was worshipped in the whole of the ancient mediterranean, including Sicily, where her cult flourished. The tracks on the album refer to the cities in Sicily where temples or famous mosaics depict her : 'Monreale', 'Palermo', 'Cefalu', 'Segesta'.

The last track is the traditional 'Sometimes I Feel Like A Motherless Child' - the title is of course not a coincidence in relation to Hera the goddess, nor as a reference and tribute to Joe McPhee, yet the piece fits also musically as the great finale.

The music shifts between postboppish lyricism and expansiveness - even without a piano, Jarrett comes to mind once in a while - on the one hand, an the freedom and expressive power of free jazz on the other. The clarinet and sax wail, howl, scream, sing, jubilate, weep, cry, lament, full of anguish and anger and horror and misery : this band delves into emotional delivery without restraint, while keeping an incredibly controlled notion on how the music as a whole evolves in the ears and heart of the listener. And I mention the horns, but obviously the bass - arco and plucked - and the drums - thundering or subtle as Paul Motian - participate actively in moving the music from dark gloomy moments to pure exaltation and back to utter despair. The sonic explorations led by the arco bass on 'Segesta' are a good example.

Like the other albums, 'Hera' unrolls like a suite, with the five tracks perfectly integrated for a long and majestic journey which will leave very few listeners indifferent or unmoved. And while touching you for its sensitivity, you will also be swept away by the mythical grandeur of the totality.

cliffordallen.blogspot.com:
Hera is a rugged Polish quartet that builds on the twined histories of free jazz and modern composition, rooted in four pieces from clarinetist and nominal leader Waclaw Zimpel as well as one group-credited work and the traditional "Sometimes I Feel Like A Motherless Child." Their self-titled first disc (covered here somewhat belatedly) was recently followed up with Where My Complete Beloved Is, also on Multikulti. In addition to Zimpel, the group features bassist Ksawery Wójcinski, drummer Pawel Szpura and soprano/tenor saxophonist Pawel Postaremczak. The opening "Monreale" has a low-slung brilliance, bass clarinet and tenor in phased worry against deep arco and Szpura's shimmering rustle. Zimpel digs in with his heels but also brings a scumbled romanticism to the fierce painterliness of bass and percussion. Postaremczak is a new name to me, and he's a powerful tenor player who has internalized Dudek, Ervin, Pharoah and Rivers into a florid but robust approach.
"Napoli->Palermo" continues the Italian theme in title, written as a series of measured atonal suspension that, with the saxophonist at the helm, moves into clattering, cussing fracas with Surman Trio-like energy. Zimpel's subsequent statements bring a bit more reservation to the group, though his reed work soon becomes bracingly hot atop pizzicato grapple and pot-stirring action. The closing rendition of "Motherless Child" is an oblique launch pad for the quartet, collective improvisation giving way to Zimpel's reverential, burred taragato as he outlines Aylerish spirituality with rustic lyricism, Wójcinski and Szpura heaving underneath before Postaremczak lets fly with exhaustive, cyclical planeing. Hera's debut was – and is – an example of finely wrought group unity, no-nonsense European improvised music well worth seeking out.

Machina; 02/2011, ocena: * * * *
Nowy kwartet klarnecisty Wacława Zimpela (również fujara i tarogato) konsekwentnie zgłębia ścieżkę misteryjengo free jazzu, przydając jej nieco etnicznego kolorytu. Całość komponuje się w suitę brawurowo zderzającą subtelny liryzm, modlitewną wzniosłość i ogniste eksplozje. Bogactwo barw nadąża za emocjonalna temperaturą, a zespół nie traci kontroli nad wielowątkową formą.
autor: Rafał Księżyk

screenagers.pl; ocena: 8 na 10:
Hera zdobyła już spore uznanie. Najwyższa ocena u guru freejazzowej blogosfery, Stefa, raczej nieskorego do nagradzania albumów pięcioma gwiazdkami, to nie lada nobilitacja w skali globalnej. Moja przygoda z ich muzyką nie była jednak tak oczywista, a ocena wahała się od euforycznej rekomendacji po gwałtowną negację. Ambiwalencja ta wzięła się z pierwszego przesłuchania, kiedy mój potęgujący się aplauz został brutalnie przerwany przez ostatni utwór, w którym brzmienie zespołu zbyt drastycznie nasunęło mi skojarzenia z osobą Petera Brotzmanna (jak się później okazało, nie do końca słusznie). Rozeźliło mnie to i odrzuciło na trochę od płyty. Brotzmann ze swoim brzmieniem nie jest już tylko jednym z muzyków sceny improwizowanej - jest symbolem, jest krokiem milowym, jest źródłem, z którego można czy nawet należy czerpać, a muzycy Hery czerpią z tego źródła, przyznać finalnie muszę, bez przesady. Gdy wielokrotnie odwołujemy się w przypadku licznych saksofonistów do coltrane'owskich czy colemanowskich inspiracji, robimy to w sposób zupełnie oczywisty, nie mając pretensji o nawet dosadne zapożyczenia. Brotzmann zasłużył, by się na nim oprzeć, a sposób na wykorzystanie tego potencjału przez Herę wymaga aprobaty. Bo to projekt wolnych poszukiwaczy, którzy przytłoczeni wielością znanych im muzycznych zjawisk, miotają się w dookreśleniu i chęci zaznaczenia własnego pomysłu na muzykę. Brzmi to jak zarzut, a jest komplementem, bo robiąc to, robią to szczerze, odważnie i z pełnym oddaniem.
autor: Marcin Kiciński

Herausgeber's Info:
HERA wurde vom Klarinettisten und Komponisten Wacław Zimpel ins Leben gerufen, der seinerseits von seiner Zusammenarbeit mit führenden Persönlichkeiten der Improvisationsmusik bekannt war (Ken Vandermark, Joe McPhee, Michael Zerang, Steve Swell, Bobby Few, Perry Robinson oder Mikołaj Trzaska)

HERA ist als subjektives Kommentar über Wirklichkeit, formuliert von Wacław Zimpel und anderen Projektteilnehmer: Saxophonisten Paweł Postaremczak, Kontrabassisten Ksawery Wójciński und Schlagzeugspieler Paweł Szpura,

Wacław Zimpel - einer der interessantesten polnischen Jazzmusiker, blieb konsequent der Improvisationsmusik treu. Seine Projekte finden immer Aufmerksamkeit sowohl in Polen als auch weltweit.

Die Form von HERA Kompositionen basiert auf der 'emotionalen Polyphonie', die gleichzeitige und gleichberechtigte Darstellung von Emotionen voraussetzt, die wiederum oft in kontrastierende instrumentale Strukturen gefasst werden. Zimpel knüpft in seinen Kompositionen an sakrale und völkische Musik, beide Gattungen werden aber in das gegenwärtige Kontext versetzt.

HERA ist das musikalischen Neugeborene. Sein Leben wird zwar noch in Monaten berechnet, es rebelliert auf der Szene aber bereits wie ein Teenager. Wie ein Rebellier demontiert es die erstarrten Schemen der Jazzmusik: erfolgreiche formale Dekonstruktion lässt keine Spuren erkennbar. Wunderbare Arrangements, eindrucksvollen Fähigkeiten der Musiker, Kraft der Jungendzeit und frische Erfassung der Musikmaterie - das sind die meist erkennbare Merkmale der Gruppe. Ich kenne keine andere so talentierte junge Jazzformation in Polen. Ein absoluter Favorit auf der polnischen Jazzscene!